Websites die anorexia propageren vinden we slecht, die zijn schadelijk voor de gezondheid. Maar hoe zit het met websites – aan beide zijden van de huidige kloof – die onverdraagzamer worden en geweld niet afwijzen? Moet met jonge mensen die ontvankelijk zijn voor dergelijke sites het debat niet aangegaan worden?

Als ouders / opvoeders / docenten het gevoel hebben dat zij dat debat niet langer aan kunnen, zou het dan niet een goed idee zijn als een taskforce met bijvoorbeeld mediawijze filosofen in actie komt?

Jij kon moeilijk tot gevoelens van compassie met de slachtoffers van de recente aanslagen in Brussel komen want: “ze werden geblokkeerd door weerzin tegen het mediacircus dat ongetwijfeld los zou barsten. En het barstte los”.

In de eerste uren na de aanslag barstten de media uit hun voegen want wij, het publiek, moesten geïnformeerd worden over aantallen slachtoffers. Bovendien kennen jij en ik Brusselaars en wilden we weten of ze veilig zijn. Een mediacircus wil ik dit niet noemen: er zijn veel omroepen en media vandaar dat het nieuws op zo’ n moment van alle kanten op je afkomt.

Ik denk dat jij met het “mediacircus” eerder bedoelt het feit dat de reguliere media en het publiek via sociale media met allerlei overbekende (van vorige aanslagen) meningen en standpunten komen. Jouw vergelijking met Baudrillard’s visie op de beelden die de Golfoorlog moesten verslaan, begrijp ik niet goed. Want die beelden zouden heel wel gemanipuleerd kunnen zijn, terwijl wij van de aanslagen in Brussel toch echt geen gemanipuleerde beelden te zien kregen.

Ik denk, Daniel, dat we de hand in eigen boezen moeten steken en eens moeten kijken in hoeverre wij met een flinke portie mediawijsheid iets kunnen doen aan de – niet alleen in Nederland – steeds bredere kloof in standpunten tegenover de aanslagen. Want die standpunten worden steeds feller uitgedragen en ik denk dat het feit dat ze gemedialiseerd worden uitgedragen meehelpt aan het verschijnsel dat ze niet dichter bij elkaar komen.

Media werken als vergrootglas voor jongeren die van huis- of school uit niet begeleid worden door een warme en sturende ouder of docent. Op andere ideeën word je niet gebracht door media, wel door iemand die je serieus neemt en met je in gesprek gaat.

De journaliste Fidan Ekiz vertelde in De Wereld Draait Door dat autochtone Nederlanders na 40 jaar haar ouders, hun ooit uit Turkije afkomstige buren, niet meer willen groeten. Die uitzending van DWDD en het interview met Fidan waren een warm pleidooi voor het medium televisie want er kwam op een heel goede en indringende manier aan bod wat de kern van het probleem in Nederland is: groeiende onverdraagzaamheid jegens onze landgenoten.

Heel concreet, Daniel: ik pleit ervoor dat we in het competentiemodel mediawijsheid, afd. strategie een derde afdeling opnemen over wanneer je media zou moeten laten staan en met elkaar in gesprek zou moeten gaan: op school, thuis en op straat;

het is nog niet te laat.