Is het niet zo dat het in de aard van het sociale medium ligt dat mensen – als zij alleen daarvan gebruik maken – niet in staat zijn dichter bij elkaar te komen?

In Team Human schrijft Douglas Rushkoff op blz. 73 Verrassend genoeg weerhoudt ons onvermogen om vertrouwen te bewerkstelligen binnen digitale omgevingen ons er niet van om ze te gebruiken; sterker nog: dat onvermogen lijkt juist het intensievere gebruik van digitale media te stimuleren. We raken verslaafd aan digitale media, juist omdat we zo wanhopig zijn om vat te krijgen op die neuro-mechanische ervaring. En hij heeft deze wijsheid van William Softky: https://www.mitpressjournals.org/doi/abs/10.1162/neco_a_00988

Als de mens, een jongere in een klas bijvoorbeeld, een bepaald vooroordeel – dat van huis uit is meegekregen – online bevestigd ziet, is het dan niet belangrijk dat we – ook in de klas – laten zien en beleven wat de meerwaarde is van face-to-face communicatie… dat we face-to-face in staat zijn tot grappen, overdrijvingen, lol en gezelligheid.
Een jongeren die er bepaalde vooroordelen op na houdt, zou kunnen merken dat een klasgenoot – voor wie hij wel wat voelt – er heel andere waardesystemen op na houdt.

Met andere woorden, Justine, zou in de klas niet ook de meerwaarde van echt contact geplaatst moeten worden tegenover het relatief armoedige, alleen maar bevestigende,contact dat sociale media te bieden hebben ?

PS het lijkt hier of ik afgeef op sociale media. Maar het is natuurlijk een heel ander verhaal als jongeren bestaande vriendschappen ook via sociale media onderhouden, en dat is meestal het geval.