Voor de lesjes knoppen- zoek- en beeldbewerkings vaardigheden die ik aan brugklassen geef hanteer ik ook het middel van vragen stellen. Voor knoppenvaardigheden doe ik een leerling na die met een probleem bij me komt en dan vraag ik een klas om dat probleem op te lossen. Vaak is er niet een leerling die het goede antwoord weet, maar komen de leerlingen samen wel tot het goede antwoord. Howard Rheingold zou zeggen dat je een beroep doet op de collectieve intelligentie van een klas. Ik denk dat voor veel meer vaardigheden geldt dat vragen stellen een goede methode is. Voor leerlingen dan, voor machthebbers is de methode op den duur irritant, dat had Sokrates kunnen beamen……

Ik kwam dit artikel tegen op de site van EMSOC [Noot van de redactie: het artikel is niet meer beschikbaar]

Helder artikel over ouders op sociale netwerksites en input van EMSOC-onderzoekster Hadewijch Vanwynsberghe, zij bestudeerde ouders en hun kinderen op het net. Wellicht ook interessant voor jouw artikel, Annemiek?

Het recht om je eigen online identiteit te mogen managen en het recht op privacy spreekt mij zeker aan. Ik denk na over wat ik online zet, maar ga niet zo ver dat ik onze kinderen helemaal niet ‘exposeer’ op de socials. De redenaties om dit wel te doen klinken logisch en snijden zeker hout.

Als moeder en mediacoach wil ik oog hebben voor de eventuele nadelen en mijzelf blijven prikkelen in het nadenken over ‘Wat is wijsheid hierin?” De eventuele keerzijde van het online bestaan blijf ik zeker aankaarten bij onze kinderen en bij ouders.

Maar hoe goed we ook nadenken, we doen dit wel in de kaders van nu. Het kan dus arrogant zijn om te denken “Voor mijn kind is het vervelend als ik nu de beslissing neem op informatie over hem/haar op internet te zetten.” Misschien ontneem je je kind wel iets als je dit juist laat! Wellicht is het in de toekomst van groot belang (ik hoop voordelig) dat er bepaalde informatie over jou te vinden is uit dit tijdperk. Dit kunnen wij nu moeilijk inschatten. Net als het antwoord op de vraag: “Wat komt er na internet?”

Onze denkkaders zullen over 20 jaar vast heel anders zijn. Let wel, dan is van iedereen die de arbeidsmarkt betreedt een digitaal dossier te vinden. Kan mij levendig voorstellen dat een potentiële baas niet wakker ligt van een paar gezellige feestfoto’s. Van de andere 80 sollicitanten zijn die namelijk ook te vinden en waarschijnlijk houdt de baas zelf ook wel van een feestje. Deze generatie kent elkaar niet anders.

Dus, ik kijk rond… hoe functioneert onze omgeving nu? Wat vind ik een prettige manier om hierin te participeren? Leven is beleving in het hier en nu. Het past in de huidige communicatie-flow.

Ik weet niet of ik mijn kinderen kwaad doe met het plaatsen van informatie op internet, maar ik durf zeker niet te stellen dat niet plaatsen beter is! Men weet al heel lang…. “De tijd zal het leren.”